Preduzece „Dimnicar“ zazivelo je sredinom 1948. godine u skromnim prostorijama u Bulevaru JNA. Nekoliko entuzijasta organozovalo se u društveni sektor sa mnogo elana i malo realne podloge. Preduzecu su medju prvima sa svojim rejonima pristupili majstori: Dragiša Petrovic, coka Pinterovic, Voja Pinterovic, Tihomir Stojanovic i Zarko Marinkov, kao i pomocnici Kosta Belanov, Dragutin Hajn, Ljuba Dosic, Nikola Andrejevic, Mirko Zec, Boško Maksimovic, Boza curicic, Slavko Licitar, Gavra Mušicki, te Ivan Grant koji je napustio mesto poslovodje kod izvesne gospodje Debeljovic. Sa ovom grupom došao je i Dragan Marjanovic koji je neposredno pre toga otišao od privatnog majstora i zaposlio se kao dimnicar u gradskoj pekari.
Uz pekaru i nekoliko drugih firmi, novoosnovanom preduzecu povereno je cišcenje i staranje o dimovodima na svim zgradama Uprave narodnih dobara i vojnim objektima. Prve godine po osnivanju, preduzecu su sa svojim rejonima pristupili i majstori Svetozar Negovanovic i cordje Ilic madji, tako da je 1949. godine u „Dimnicaru“ bilo 27 zaposlenih. Prvi direktor preduzeca bio je Miodrag Petrovic, a tehnicki rukovodilac Ivan Medakovic.
„Dimnicar“ danas
Sa 127 radnika, preduzece „Dimnicar“ danas predstavlja najvecu komunalnu organizaciju dimnicarske struke u Jugoslaviji. U proteklih pedeset godina „Dimnicar“ je postao jedini nosilac dimnicarske delatnosti u našem glavnom gradu. Odumiranjem zanata uopšte, a posebno onih teških u koje spada i dimnicarski, s vremenom su se gasile privatne radnje. Zaposleni u „Dimnicaru“ videli su u tome šansu za dalju ekspanziju van teritorije Beograda.
Svojom delatnošcu ovo preduzece danas pokriva 28 opština u Srbiji, a po aktivnostima i tehnickoj opremljenosti postalo je centar jugoslovenskog dimnicarstva. Više od cetrdeset odsto domacinstava u deset gradskih opština koristi njegove usluge, a u prigradskim opštinama cak i više.