Zemlja, Voda, Ljudi. Tri praelementa, iz kojih se radja svaki grad. Sve zajedno – to je zacetak i pozornica svake ljudske istorije. Ali je u njihovom sazvucju skrivena i tajna identiteta jednog naselja. Posebnog i neponovljivog. Ma koliko lica sticao kroz Vreme. Cetvrti praelement.
U zivotu Obrenovca, voda nisu samo reke. A mogle bi biti dovoljne jer su oblikovale prostor u kojem je nastao i traje. Donele plodnost iz koje je isklijao. Otvarale puteve. Postavljale granice. Razarale. Ulepšavale. I sve to još uvek rade. I radice, dok je buducnosti.
Pricu ne dovršava ni ona podzemnog toka, mineralna, lekovita. A i ona je mogla da Obrenovcu da prezime i odredi razvojni put. Kao što je prorokovano još krajem 19. veka, usklikom da je Obrenovac srecno mesto, jer ce u njemu biti banja, bolja od onih u Nemackoj! I bila je, nekada. A mogla bi opet biti. Voda je još tu.
Stvaralacki element vode je u onome što pruza, u mogucnostima, motivaciji, ideji povezanosti sa nekim drugim prostorima. Njime se oblikuje i fizionomija naselja, njegovog zivota, ekonomije. I Obrenovac je svoj lik menjao, prepoznajuci i otkrivajuci, u svakom vremenu, neki od tokova kojim se moze zaploviti.
Voda je, u svom iskonskom obliku, mogla i da obesmisli svaku pricu o ovom gradu. Da svaku njegovu mogucnost ostavi zatrpanu pod dubinom morskog plavetnila. Panonskog. Ali nije. Odlucila je da iz ovog prostora otece, presuši i otvori tokove novog, drugacijeg bogatstva zivota. Nekim je gradovima prosto sudjeno da nastanu. Obrenovac je, ako mislimo na vodu, zaista srecno mesto!
Obrenovacka opština se prostire središnjim delom donjokolubarskog basena, zadiruci svojom istocnom i juznom stranom u Šumadiju, širokim dolinama Kolubare i Tamnave, na zapadu se naslanjajuci na ogranke Pocerine, dok su njeni severni obodi oiviceni meandarski izvijenim tokom reke Save, nadomak njenom pristizanju u Beograd i ušcu u Dunav. Sve to na površini od 409 kvadratnih kilometara, od cega su urbani delovi do sada zauzeli oko 42.
Najveci deo njenog tla je izrazito ravnicarski, dok su pojedini delovi brezuljkasti i blago brdoviti, naslonjeni na zapadnu podgorinu Avale i Parcanskog visa na istoku i jugoistoku, i na pocerske mislodjinkose na zapadnoj strani.
U brdovitom delu dominira vrh Bukvik, u ataru sela Mislodjin, visok 221 metar, a najniza tacka je na 73 metra iznad mora, u prostoru Plošce, unutar širokog meandra Save koji se izvija oko atara sela Zabrezje.
Na karti sveta, nacicete je na prostoru izmedju 44° 30′ i 44° 45′ severne geografske širine i 20° i 20° 20′ istocne geografske duzine. Vazdušnom linijom, granice Drzavne zajednice od Obrenovca su udaljene oko 80 kilometara ka istoku i zapadu, oko 140 kilometara ka severu i oko 350 kilometara ka jugu.
U Obrenovcu se ukrštaju vazni putevi, koji od Beograda, udaljenog svega 29 kilometara ka istoku, vode na zapad ka Šapcu, Loznici i zatim Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj, odnosno ka Valjevu i Ibarskoj magistrali, i dalje njome prema jadranskom primorju. Istocnom, zapadnom i juznom smeru saobracajnih tokova, vec se nazire, bice pridodat i severni, preko novog mosta na Savi, koji ce, kad bude dovršen, ovoj raskrsnici magistrala vratiti znacaj kakav je imala i u vreme dok se Savom pruzala granica izmedju Austro-Ugarske i Srbije, a Obrenovac, preko pristaništa i carine na Zabrezju, bio izvozna veza srpske drzave sa srednjeevropskim i zapadnoevropskim zemljama toga doba.
Obrenovac se nalazi gotovo u središtu severnog umereno toplog pojasa, sa klimom blazom od tipicne panonske, kontinentalne. Prosecna godišnja temperatura u ovoj oblasti je oko 11° Celzijusa, leti oko 22°, a zimi oko -1°, sa maksimalnim rasponom koji se krece od -28° do 40°. U toku godine, na obrenovacko tlo slije se oko 640 litara vode po kvadratnom metru, opet u proseku, jer u sušnim godinama bude jedva 440, a u kišnim i do 940 litara po kvadratnom metru. Raspored padavina tokom godine, sa povecanjima tokom proleca i krajem leta odnosno pocetkom jeseni, veoma je povoljan za poljoprivrednu proizvodnju.